ලොකු අසාධාරණයක් සිද්ධ වෙලා…..

අද මං මේ ලිපිය ලියන්නේ ලොකු දුකකින් සහ කලකිරීමකින්. කාලෙකට පස්සෙ අද අපේ පාසල නිරීක්ෂණය කරන්න කලාපෙන් ගුරුවරු ආවා. පරිගණකයක් අතින්වත් අල්ලලා තිබුණෙ නැති අපිට පරිගණකයක් කියන්නෙ මොකද්ද කියන එක කියලා දුන්න අපේ සර්ට ඒ අය කියලා අලුතින් ආව පරිගණක මිස්ට ලැබ් එක බාර දෙන්න කියලා. ඉතිං ඒක අසාධාරණ නැද්ද? අපේ සර් මේ පාසලට ආපු පළවෙනි දවසෙ ඉදලම කලේ ළමයි වෙනුවෙන්ම වැඩ කරපු එක. ළමයි වෙනුවෙන් සර් මුදල් පවා වියදම් කළා. අප‍ට පරිගණක ඉගැන්නුවා, blog කරන්න කියලා දුන්නා, Site එකක් කරගෙන යන හැටි කියලා දුන්නා. ඔය වාගෙ බොහෝ දේවල් අපි වෙනුවෙන් සර් කරා. ඇත්තටම මේක දරා ගන්න බැරි දුකක්. කිසිම ළමයෙක් කැමති නෑ අලුත් මිස්ට ලැබ් එක බාරදෙනවට. එහෙම උනොත් අපේ සර් ආයෙත් ලැබ් එකට එනකම් අපි වැඩ කරන්නෙ නෑ. අපේ සර් එක්ක අපි ගොඩක් වැඩ කළා. මං දන්න එක දෙයක් තමයි කවමදාවත් අපිත් එක්ක සර් කරපු කිසිම වැඩක් අලුත් මිස්ට කරන්න බෑ. හොදයි මිස්ට පුළුවන් වෙයිද විදුලිබලාගාරයක් හදන්න. මං දන්නවා කවමදාවත් මිස්ට බෑ ඒ දේ කරන්න. ඔය වගේම තමයි ඉතිං අනිත් දේවලුත්. මෙච්චර කාලයක් සර් තමයි හැම දේම කළේ. අලුත් මිස් ආවොත් වෙන්නෙ එකම එක දෙයයි මෙච්චර කල් සර් ලස්සනට කරගෙන ආපු සියලුම වැඩ ටික චිනාස වෙලා යනවා. අරුණ සර් කියන්නෙ කාටවත්ම නැති විදියෙ ලොකු දැණුමක් තියෙන කෙනෙක්. මං හිතන විදියට නම් අපේ ඉස්කෝලෙ කිසිම ගුරුවරයෙක් නෑ සර්ගෙ දැනුමට පළමු වෙන්න. එච්චරටම අපේ සර් දක්ෂයි කියන එක මම බය නැතුවම කියනවා.

ලගදී අපි ජාපානෙත් ඒක්ක කරපු video conference ඒකක්. සර් නැතුව කව්ද මෙව්ව කරන්න ඉන්නෙ??

අපිත් එක්ක වැඩ කරද්දි සර්ට අනිත් අය අකුල් හෙලපු අවස්තා අනන්ත අප්රයමාණයි. ඒ ගොල්ලො දන්නෙ එච්චරයි. ඒත් අපේ සර් ඒවට සැලුනෙ නෑ. ඒ දේවල් වලින් වුනේ සර් සහ අපි තව තවත් ධෛර්යමත් උණ එකයි. එච්චර ප්රවශ්ණ තිබෙද්දිත් සර් ආපු ගමන අතර මැද නැවැත්තුවෙනම් නෑ කවදාවත්ම. සමහර විට මේ අකුල් හෙලන අය කැමති නැතුව ඇති අපේ ලැබ් එක ප්රකසිද්ධ එකක් වෙනවට. ඒ ඉතිං ඒ අයගෙ මෝඩ කම තමයි. සර් නිසා අපිට ලැබුණු දැනුම අනන්ත අප්රමමාණයි. අපිට මෙච්චර දුකයි නම් සර්ට කොච්චර දුක ඇත්ද මේ අසාධාරනේට.
ළමයි මිස්ට කැමති නැති ප්රනධානම හේතුව තමයි මිස් දන්නෙ නෑ ළමයින්ගෙන් වැඩක් ගන්න හැටි. අපි  ලැබ් එකට එනවට මිස් කැමති නෑ. මිස් අපිට එන්න දෙන්නෙ නෑ ලැබ් එකට. අපේ සර් නම් කවදාවත්ම අපිට එහෙම කළේ නෑ. හැම තත්පරේකම කළේ අපිට වැදගත් යමක් කියලා දීපු එක. අනේ අපි කොහොමද අපේ සර් නැති ලැබ් එකක් දිහා බලන්නෙවත්? දුකයි ගොඩක්. මේකෙන් වෙන එක ‍දෙයක් තමයි ලස්සනට වැඩ ටික කරගෙන ආපු ළමයි ටික ආයෙත් දුර්වල වෙන එක.
අපේ සර් ලැබ් එක වෙනුවෙන් මොන තරම් නිදි මරන්න ඇත්ද?සර්ට දිවා රෑ කියලා වෙනසක් තිබ්බෙ නෑ. කවමදාවත් වෙලාවට කෑවෙ නෑ. කව්රු හරි දුන්නොත කනවා. මේ ලිපිය කියවන ඔයාලට දැනෙනවා ඇති අපේ සර් ලැබ් එක වෙනුවෙන් මොන තරම් කැප වුනාද කියලා. ඉතිං කොහොමද මේ ලැබ් එක අලුතෙන් ආපු මිස්ට බාර දෙන්නෙ.